 Na een borstverkleinende operatie heb ik vele malen problemen gekregen met het groeien van kiestens in mijn borsten. Regelmatig werden deze knobbels verwijderd en kreeg ik de mededeling van de arts dat het ooit wel eens kwaadaardig zou kunnen worden. In augustus 2000 kreeg is het onheilspellende bericht dat er een knobbel in de borst gegroeid was die aan het borstbeen vast zat. Na diverse onderzoeken bleek het kwaadaardig te zijn, operatief verwijderen was geen optie. Vanaf die tijd heb ik 2x een chemokeur ondergaan en ben vele malen bestraald. Niets bleek te werken, het gezwel was onstabiel, de ene keer gegroeid en daarna weer een beetje kleiner. Het gezwel bleef en werd alsmaar groter, totdat ik in oktober 2001 het bericht kreeg dat ik nog maximaal 3 maanden te leven had, mijn wereldje stortte in. Ook het gezinsleven had er flink onder te lijden. Ik bleef doorknokken, er was nog zoveel om voor te leven. Omstreeks mei 2002 gebeurde er een wondertje, nooit meer op gerekend en zeker niet in deze situatie, ik was zwanger. Paniek, wat nu? Mijn hele lichaam was aangetast door de medicijnen en raakte flink uitgeput. Als een wonder bleek de tumor te krimpen, kwam het door de hormonen??? We hebben de keus genomen om het "kindje" te houden en hoopten dat het niets zou mankeren. Januari 2003 werd een mooie dochter geboren, alles was goed verlopen met mijzelf en de kleine. Gedurende de zwangerschap ging de tumor toch weer langzaam groeien, ook een hormonenkeur kon niet helpen. Door alle medicijnen kon mijn lichaam geen vet meer verbranden en vlogen de kilo's er snel aan, hierdoor kwam de tumor steeds meer in de verdrukking en mijn borstkas zette uit. De doktoren in Rotterdam konden niets meer voor mij doen. Uit eigen initiatief ben ik op zoek gegaan naar een arts die iets aan het overgewicht kon doen, ik belandde in het UZG te Gent (België). Hier kreeg ik een Gastric Bypass, een operatie waarbij de maag voor het grootste deel wordt uitgesloten van de spijsvertering. Het uiteindelijke doel van deze operatie was snel afvallen en de tumor uithongeren. Ik ben nu 1 jaar verder en 58 kilo lichter. Helaas val ik nog steeds af, dit had eigenlijk al een half jaar geleden moeten stoppen. Hoe het nu met de tumor is weet ik helaas nog niet omdat mijn nieren op dit moment te zwak zijn voor een groot onderzoek. De klemmende pijn op de borst is verdwenen, ik denk dat de tumor kleiner is geworden. Het mooiste van dit verhaal is toch wel dat we nu al 7 jaar verder zijn. Ons gezinnetje is gelukkig nog steeds compleet, onze dochter is inmiddels 4 jaar en onze zoon 12. Het doorvechten heeft bewezen dat een positieve instelling een helende werking op het lichaam heeft. Of ik helemaal zal genezen is de vraag, ik kan niet in de toekomst kijken en daarom leven wij met de dag. Ik wil dan ook iedereen de raad geven om te blijven knokken voor alles waarom je geeft. Maar dit alles, kan ik natuurlijk niet alleen. Mijn hele gezin heeft daar een grote rol in gespeeld, en nog steeds natuurlijk. Mijn oudste zoon heeft pdd nos, en zit in het autisties spectrum, dus hem kan je niks uitleggen. Dat is eigenlijk nog het moeilijkste, want hij zou nooit kunnen begrijpen, dat er met zijn moeder iets aan de hand is. Laat staan als ik er tussen uit zou vallen. Wie vangt hem op???? Ik ben zijn steun en toe verlaat. Niet dat mijn dochter mij niet nodig heeft hoor, maar voor hem is het toch even net iets anders. En dan nog mijn man, die heeft al een keer zijn vrouw verloren, die wil dat zeker niet nog een keer mee maken. Hij is mijn maatje en hij betekend alles voor mij. Al met al veel om voor te knokken dacht ik zo. De doktoren staan er versteld van, dat ik er nog ben, laten ze dat nog maar jaren blijven roepen. Veel liefs Corina van Oosten |